Επί τον τύπον των ήλων

Κολλάμε στα λεγόμενα της Μποφίλιου, του Καμμένου και του Κωνσταντινέα, και τελικά ξεχνάμε τα αυτονόητα
Επί τον τύπον των ήλων

Η τάση της Μεταπολίτευσης ήταν πάντοτε οι γενικεύσεις: α) ο Λαός έχει εξ ορισμού και μονίμως δίκιο, β) η Αριστερά δεν σφάλλει ποτέ, γ) η Ελλάδα πάντα αδικείται. Κάπου κοντά στο 2000 περάσαμε και σε άλλους ισοπεδωτισμούς: α) όλοι οι πολιτικοί είναι λαμόγια, β) οι δημοσιογράφοι συγκαλύπτουν τις ανομίες τους και λαδώνονται, γ) οι επιχειρηματίες είναι βαμπίρ που νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους.  Το 2015 προχωρήσαμε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα σε βερμπαλισμούς άνευ ουσίας με τον δημόσιο λόγο να κατακλύζεται από εκφράσεις τύπου «η οικογενειοκρατία των κομμάτων εξουσίας και η μιντιοκρατία που ενθάρρυναν για χρόνια, ευθύνονται για την επιβολή των δυσβάσταχτων μέτρων των μνημονίων».

Η δαιμονοποίηση του επιχειρείν, η απαξίωση συλλήβδην του πολιτικού και δημοσιογραφικού χώρου αποδείχτηκαν φυσικά  βούτυρο στο ψωμί των εθνικολαϊκιστών του φαιοκόκκινου μετώπου. Στην περίφημη πεντάλφα της κατάρρευσης όπως την εντοπίζει ο  Τ. Γιαννίτσης στο βιβλίο του «Η Ελλάδα στην κρίση»  -Αδράνεια, Αμορφωσιά, Ανορθολογισμός, Απληστία και Αρνητισμός- προστέθηκαν ο πολιτικός σουρεαλισμός και ο πολιτικάντικος κυνισμός. Καμία έκπληξη,  καθώς οι αφορισμοί, ως συνήθως, οδηγούν σε ψευδαισθήσεις κι αυτές με τη σειρά τους σε απότομες προσγειώσεις, οι οποίες αντιστοίχως ενίοτε σε καταστροφικές επιλογές.

Κάποιοι πουλάνε ακόμα λαϊκισμό σε τιμή ευκαιρίας, ορισμένοι προσφεύγουν σταθερά στον εκφοβισμό και την βία, μερικοί ονειροβατούν περιμένοντας να τους στεφανώσουν με δάφνες ενώ τα έκαναν μαντάρα, με ένα κρίσιμο ποσοστό των Ελλήνων πολιτών να συμπιέζεται ανάμεσα στην βλακεία, τον παροξυσμό, την οικονομική αφαίμαξη χωρίς αποσαφηνισμένο παραγωγικό μοντέλο, ξεκάθαρο και αποδοτικό φορολογικό πλαίσιο, σαφή πολιτικό στόχο.
Το χειρότερο δεν είναι όμως η οικονομική και η  πολιτική περιπέτεια στην οποία μπήκε η χώρα χάριν ιδίως στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά η μηδενική αντιληπτική ικανότητα, η έλλειψη της στοιχειώδους επίγνωσης της πραγματικότητας μεγάλου τμήματος του πιο παραγωγικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Η Χούντα συγχέεται με τη Δημοκρατία, η Ευρωπαϊκή Ένωση με ένα λόμπι φασιστοειδών, οι αγορές αποκλειστικά με τα περίφημα funds κ.ό.κ.

Την ίδια στιγμή που διεθνώς ασχολούνται με  την αναμόρφωση του κοινωνικού μοντέλου, την επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην αγορά εργασίας και στην Ευρώπη ειδικότερα με την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης, τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Υπουργείου Οικονομικών, εμείς αναλωνόμαστε σε δηλώσεις της κας Μποφίλιου, στα παραληρήματα του κ. Καμμένου, στα λεκτικά πυροτεχνήματα και τις ύβρεις του κ. Κωνσταντινέα.

Την ώρα που έχουμε:
1.488.714 συμπολίτες μας κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας (https://www.dianeosis.org/2016/06/poverty_in_greece/),
1.016.571 περίπου ανέργους -με το μεγάλο πρόβλημα να εστιάζεται στο ότι στους νέους περισσότεροι από έναν στους δύο είναι άνεργοι (ποσοστό 55,5%), καθώς και στο γεγονός πως οι μακροχρόνια άνεργοι (αναζήτηση εργασίας πάνω από ένα έτος) υπερβαίνουν τα 752.000 άτομα-,
κοντά στους 1,6 εκατομμύρια συνταξιούχους (http://www.tanea.gr/news/economy/article/5469949/elstat-sto-21-1-meiwthhke-h-anergia-sto-b-trimhno-toy-2017/),
και σχεδόν 427.000 νέους, μορφωμένους και με επαγγελματική εμπειρία που προσέφυγαν στο εξωτερικό για εύρεση εργασίας (http://www.protothema.gr/greece/article/591780/i-krisi-diohnei-tous-ellines-miso-ekat-polites-efugan-gia-to-exoteriko/),
αντί να έχει φουντώσει ο διάλογος περί κρίσιμων ερωτημάτων για το μέλλον της χώρας, αναλωνόμαστε, με ύφος καρδιναλίων κιόλας, σε φαιδρότητες, μετριότητες και παρελθοντολαγνεία.

Είναι προφανές ότι το πρόβλημα μας είναι πολιτικό κατά βάση, μην κοροϊδευόμαστε. Κι όσο δεν λύνεται προς μεταρρυθμιστική κι εκλογικευμένη κατεύθυνση τόσο θα ταλανιζόμαστε μεταξύ ιλαροτραγωδίας και απελπισίας.  Πρέπει επιτέλους οι πολιτικές δυνάμεις του περίφημου ευρωπαϊκού τόξου αντί επί το πλείστον να καταφεύγουν σε διαπιστώσεις περί της ανικανότητας και της προχειρότητας σχεδιασμού της  κυβέρνησης των Τσίπρα και Καμμένου, να ανεβάσουν τον πήχη του δημόσιου λόγου και να θέσουν με παρρησία μια σειρά ζητημάτων επί τάπητος στους πολίτες, όπως:

– Η επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος και ένας  νέος εκλογικός νόμος μπορούν να εξασφαλίσουν δημοκρατικότερες λύσεις και πολιτική σταθερότητα; 
– Τί πράγματι είναι, η αναγκαία μεταρρύθμιση και τί είναι μια προοδευτική μεταρρύθμιση;
– Ποιά ρύθμιση του χρέους πρέπει να επιδιώκει η Ελλάδα;
– Ένας δρόμος διαφορετικός από τον εθνικολαϊκισμό, την εσωστρέφεια και την στασιμότητα είναι εφικτός τελικά εδώ που φτάσαμε;

Ο συντηρητισμός και ο φόβος δεν αντιμετωπίζονται απλά με ενστάσεις και κορώνες εντός κι εκτός Κοινοβουλίου, αλλά κυρίως με συγκεκριμένες, απτές προτάσεις που αναδεικνύουν ως εφικτό το όραμα μιας Ελλάδας με δημιουργική υπόσταση. Πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε για την επόμενη μέρα επικαιροποιημένα κι όχι απλά σε θεωρητική βάση ή με γενικόλογα. Ο κερδισμένος στην πολιτική σκηνή δεν θα είναι απλά ο πρώτος στις επικείμενες εκλογές, αλλά αυτός που θα καταφέρει να πείσει τους πολίτες να συνδράμουν σε μια διαφορετική πορεία του τόπου την επομένη της κάλπης.  Αλλιώς, qui non proficit deficit.