Ελληνικό, ή μήπως Ρωμέικο;

Με τέτοια μυαλά δε σώζεται η Ελλάδα
Ελληνικό, ή μήπως Ρωμέικο;

Η αγωνία τελείωσε. 280 στρέμματα του Ελληνικού κηρύχθηκαν αρχαιολογικος χώρος από το ΚΑΣ. 280 διάσπαρτα στρέμματα εντός της έκτασης που είχε οριστεί για κύρια εμπορική ανοικοδόμηση, με λογική συνέπεια η όλη επένδυση να βρίσκεται πλέον στον αέρα. Το ότι δεν επιβραβεύθηκαν οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις της διοίκησης του προσκείμενου στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ Συλλόγου Αρχαιολόγων μικρή χαρά προσφέρει, καθώς ο αριθμός των 3.500 στρεμμάτων είχε πέσει για λόγους τακτικής.

Επί 80 χρόνια ήταν στην κατοχή του Δημοσίου η επιφάνεια, ενώ επί σχεδόν 20 χρόνια είναι εγκαταλελειμμένη (με εξαίρεση τα διαφορά ελαφρά γήπεδα που λειτούργησαν εκεί κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων). Οι προϊστάμενοι των Ελλήνων αρχαιολόγων όλο αυτό το διάστημα δεν μερίμνησαν να ερευνήσουν τον χώροω έστω με ηλεκτρονικά μέσα, ώστε να έχουν ορίσει έγκαιρα τις ζώνες ενδιαφέροντος, πριν την δημοπράτηση. Δεν είναι βέβαια περίεργο αυτό, το μοτίβο μας είναι γνώριμο, αξιόλογοι για εξονυχιστική έρευνα χωρίς όριο λήξης είναι αποκλειστικά οι χώροι όπου πρόκειται να υλοποιηθούν επενδύσεις με ιδιωτικά κεφάλαια, είτε πρόκειται για τεράστια τουριστικά πρότζεκτ, είτε για μετρό, είτε για ολιγόροφες πολυκατοικίες στις γειτονιές. Παντού στην δυτική Ευρώπη οι λιγοστές και τόσο πολύτιμες αρχαιότητες ολοκληρώνονται μέσα σε ελάχιστους μήνες. Στην πατρίδα μας όμως οι ανασκαφές και αποκαταστάσεις καθίστανται σχεδόν μόνιμα εργοτάξια,  είτε πρόκειται για τη Νικόπολη, είτε για τη Δήλο, είτε για την ίδια την Ακρόπολη. 

Και με μέσα σαν αυτά που μετέρχεται το ΚΑΣ και οι κατά τόπους Εφορείες το κράτος-Λεβιάθαν σταθερά αυξάνει την ακίνητη περιουσία του, ενώ ταυτόχρονα στερεί δικαιώματα από τους πολίτες του, δεσμεύοντας χωρίς αποζημίωση ακίνητα για χρήσεις αρχαιολογικές, σχολικές, οδικές, δασικές, στρατιωτικές, ή ως διατηρητέα. Οι θιγόμενοι, νομικά ή φυσικά πρόσωπα, μεμονωμένοι ιδιώτες ή ολόκληρες τοπικές κοινωνίες τίθενται σε πολυετή ομηρία, έρμαια αμέτρητων αλληλοκαλυπτόμενων και αλληλοαναιρούμενων νόμων και κανονιστικών διατάξεων.

Η Αριστερά μας κυριαρχεί και στην αρχαιολογική έρευνα, στα πλαίσια του αδιαμφισβήτητου ελέγχου της επί της Παιδείας και του Πολιτισμού. Εκφοβίζει την πολιτική τάξη εμφανιζόμενη ως φύλακας της τάχα επαπειλούμενης εθνικής κληρονομιάς μας. Είναι η ίδια Αριστερά που εξανίσταται για τα δικαιώματα λίγων εκατοντάδων μπαχαλακηδων, αλλά συστηματικά αδιαφορεί για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας του συνόλου των πολιτών. Η αστική ολιγωρία και οκνηρία του παρελθόντος επέτρεψε την γιγάντωση του φαινομένου. Όσοι θέλουν να ονομάζονται μεταρρυθμιστές θα πρέπει να εκθεμελιώσουν αυτές τις τόσο βλαβερές φατρίες, οι οποίες συνθέτουν το σύγχρονο παρακράτος.