Έλλην πατριώτης

Τί κοινό έχουν οι Συριζαίοι εκδρομείς στη Μακρόνησο με τον Σόιμπλε;
Έλλην πατριώτης

Αμάν πια με τη γκρίνια, φτάνει πια με τη μιζέρια, μια χαρά είν’ η Ελλάδα. Είναι μια χαρά, αν με το μηχανάκι σου παρκάρεις όπου θέλεις. Είναι μια χαρά αν είσαι νέος και υγιής. Είναι μια χαρά αν τα παιδιά σου τελείωσαν το σχολείο. Είναι μια χαρά, αν το πτυχίο το θέλεις για δικαιολογητικό του ΑΣΕΠ. Είναι μια χαρά, αν ανήκεις στο δυναμικό κάποιου σκιώδους ΝΠΔΔ, το οποίο ούτε λογοδοτεί ούτε αξιολογείται. Είναι μια χαρά, αν ασχολείσαι με την «περισυλλογή» μετάλλων για ανακύκλωση. Είναι μια χαρά, αν δεν έχεις στο συρτάρι σου ένα πάκο απλήρωτες επιταγές. Είναι μια χαρά, αν μπορείς να πείθεις εργαζόμενους να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Είναι μια χαρά, αν είσαι σαρανταπενταρα συνταξιούχος τραπέζης. Είναι μια χαρά, αν μπορείς να πουλάς «μαύρα». Είναι μια χαρά, αν έχεις χωθεί στα εθνικά και ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα, το Μάννα εξ ουρανού για πάμπολλους ξύπνιους επιχειρηματίες, αγρότες, ανθρώπους του… πνεύματος και συμβούλους. Είναι μια χαρά αν είσαι επαγγελματίας κομματάνθρωπος, με το παχυλό εισόδημα σου να καταβάλλεται απ’ όλους τους υπόλοιπους.

Ακολουθείστε αυτή την προσέγγιση και δε χάσετε, αντίθετα σίγουρα θα κερδίσετε ψυχική υγεία, τουλάχιστον σύμφωνα με τη λαϊκή σοφία. Αυτή άλλωστε είναι η Ελλάδα, όπως είχε πει ξερά ο Σημίτης, νίπτοντας ουσιαστικά τας χείρας του. Κάνετε λοιπόν τον κόπο να  ρίξετε μια ματιά γύρω σας, και αναλογιστείτε πόσοι στο περιβάλλον σας εμπίπτουν στις παραπάνω ομάδες, μα και σε πολλές ακόμη, γνωστές και άγνωστες. Εφόσον ακολουθήσουμε τη συλλογιστική αυτή, είναι προφανές ότι η πλειοψηφία των συμπολιτών μας είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από τον ήλιο, τη θάλασσα, το φρέντο, τα ταβερνάκια, την Πασχαλιά και την γενική ελευθεριότητα που επικρατεί παντού γύρω μας, και δε θέλουν τίποτε ν’αλλάξει. Αγαπούν τη χώρα.

Διάφοροι λοιπόν, μειοψηφία συνήθως άσχετη απ’ όλους τους παραπάνω, οργίζονται, βράζουν μεσ’το ζουμί τους. Ξεθυμαίνουν στα σόσιαλ μίντια, βρίζοντας κόμματα, παπάδες, παλιούς πρωθυπουργούς, και -κυρίως- τους συμπατριώτες τους. Αυτοί ειδικά χαρακτηρίζονται ζώα, γίδια, αγράμματοι, ηλίθιοι, κομπλεξικοί, καθυστερημένοι, τρελοί, κακούργοι. Και κατόπιν το ρίχνουν συχνά σε κάτι βαθυστόχαστες θεωρίες για μικροσκοπικό κράτος, για καθόλου φόρους, για απόλυση των ΔΥ, για κατάργηση των ΕΔ, για φυγή στο εξωτερικό, για εταιρική έδρα στη Βουλγαρία, για παράδοση της διακυβέρνησης στους ξένους εταίρους.  Σπανίως μπαίνιυν στον κόπο να μας εξηγήσουν γιατί τέλος πάντων ασχολούνται με τη σημερινή Ελλάδα. Ίσως επειδή δε θέλουν να παραδεχθούν πως το κάνουν για ό,τι κι οι υπόλοιποι, δηλαδή για τον ήλιο, τη θάλασσα, το φρέντο, την Πασχαλιά, τα ταβερνάκια, και τη γενική ελευθεριότητα. Κι αυτοί πάντως αγαπούν τη χώρα.

Τώρα ίσως αναρωτηθείτε πώς μου ήρθαν όλα αυτά, Οκτώβρη μήνα. Οφείλεται σε δύο πρόσφατα ερεθίσματα. Πρώτο, η «φοιτητική» εκδρομή των Συριζαίων στη Μακρόνησο, μία εικόνα βγαλμένη από ιταλική κωμωδία. Δεύτερο, η συνέντευξη Σόιμπλε στον Παπαχελά. Στην πρώτη περίπτωση είδαμε τους κατεξοχήν βολεμένους από τους «άλλους που κατέστρεψαν τη χώρα» να πουλάνε πολιτικαντικο παραμύθι, συντηρώντας έναν Διχασμό που γι αυτούς αποδείχθηκε πηγή εσόδων και ισχύος. Στη δεύτερη, έναν ψυχρό και κυνικό τεχνοκράτη, με μάλλον στενή στρατηγική οπτική, αλλά με απερίγραπτη και αταλάντευτη αφοσίωση στα συμφέροντα του λαού της πατρίδας του. Και οι μεν και ο δε αγαπούν τις χώρες τους, μα διαφέρουν.

Όσο κι αν βολευόνταν λιγάκι από κάποια στραβά της Ελλάδας, σχεδόν όλοι ξέρανε πριν το 2010 ότι το πράγμα δε πήγαινε άλλο. Κουράζονταν από το χάος που τους περιέβαλλε, υπέφεραν από την περιρρέουσα αβεβαιότητα, την ασυδοσία, τον παραλυτικό ηθικό σχετικισμό. Αντιλαμβάνονταν πως πολλές αλλαγές είναι αναγκαίες, τόσες που αθροιζομενες θα επέφεραν ομολογουμένως ανατροπή του μεταπολιτευτικού στάτους κβο.

Ένα τέτοιο γεγονός αναπόφευκτα θα έβρισκε αντιπάλους απ’όλο το πολιτικό φάσμα όσους θέλουν την Ελλάδα στάσιμη, επειδή απλούστατα γι αυτούς είναι τέλεια έτσι. Εθνικό συμφέρον λογίζεται το δικό τους συμφέρον, πατριωτισμός θεωρείται η  προσκόλληση στους δικους τους μύθους για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη Χούντα, τους κακούς ξένους. Αγαπούν μια Ελλάδα που δε μπορεί να επιβιώσει για πολύ ακόμη, γαντζώνονται με μανία σε μια πρόσφατη εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Έχουν άλλωστε σοβαρους λόγους. 

Εμείς όμως, εμείς που δεν αναζητούμε μια τέλεια… Δανία του νότου για να την αγαπόυμε, μα μια χώρα εξωστρεφή, εξελισσόμενη μέσα σε σταθερό περιβάλλον εύλογης ισονομίας και καλής διακυβέρνησης, εμείς που ζητούμε μια μεγάλη αλλαγή αλλά δίχως πνεύμα ρεβανσισμού, εμείς που θέλουμε πολιτικούς ως υπηρέτες του εθνικού κι όχι του κομματικού συμφέροντος,  εμείς όλοι ρε πατριώτες δεν επιτρέπεται να σερνόμαστε πίσω απ’οποιονδήποτε κοιτά να μας έχει στο τσεπάκι του για να μας βάζει να τρωγόμαστε, κι έτσι να κάνει τη δουλίτσα του. Αν όντως αγαπούμε την κοινή μας Ελλάδα, πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους το αύριο, κι όχι το χτες.

Φωτογραφία από ΕΡΤ