Είναι η πολιτική, ηλίθιε! 

Ένα κείμενο για τον homus ypopsifius 
Είναι η πολιτική, ηλίθιε! 

Παραφράζω φυσικά τον τίτλο του πάντα επίκαιρου βιβλίου του Ν. Μπογιόπουλου «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» και με αφορμή την προεκλογική (και όλο χαρά) περίοδο που διανύουμε, της οποίας μετά από σοβαρή αμφιταλάντευση, αποφάσισα αυτή τη φορά να είμαι ενεργό μέρος όσον αφορά το Δήμο Θεσσαλονίκης. Μεγάλωσα μέσα σε ένα δίπολο. Από τη μια ο Πελοποννήσιος μπαμπάς άκρως πολιτικοποιημένος και κομματικοποιημένος –τι μανία κι αυτή με τους παλιοελλαδίτες έχουν την πολιτική στο αίμα τους μάλλον-, να ανακατεύεται με τα κοινά και να γνωρίζει από πρώτο χέρι πρόσωπα πράγματα και καταστάσεις, χωρίς οφίτσια -πλην των όσων σχετίζονταν με τη στρατιωτική ιατρική του ιδιότητα-, αλλά πάντα εντός πολιτικού γίγνεσθαι. Από την άλλη η βαθιά πολιτικά σκεπτόμενη και «μηδενίστρια» μαμά που πρέσβευε το γνωστό δόγμα «όλοι ίδιοι είναι και όλοι τα ίδια κάνουν». Ως εκ τούτου οι πολιτικές συζητήσεις άρχιζαν και τελείωναν με σταθερές ατάκες του τύπου «αν δεν ασχολείσαι ενεργά και αδιαφορείς δε μπορείς να ασκείς κριτική» και το κλασικό «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες». Μου αρέσει το ρήμα «εμπλέκομαι» και στα προσωπικά και στα επαγγελματικά και στα κοινά.  Έχει μια άλλη βαρύτητα σε σχέση με το «συμμετέχω» ακόμα και με αυτό το πολύ ωραίο «συνεργάζομαι». Εμπλοκή λοιπόν και όχι με τη στρατιωτική έννοια της λέξης, ελπίζοντας πάντα βέβαια να μην καταλήξει ως τέτοια. Δύο και κάτι μήνες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά και τις ευρωεκλογές (οι βουλευτικές παραμένουν…kinder έκπληξη προς το παρόν) η φρενίτιδα των υποψηφίων καλά κρατεί. Και λέω των υποψηφίων διότι όλοι οι υπόλοιποι “κοινοί θνητοί” εξακολουθούν να ζουν την καθημερινότητα τους στον πλανήτη Happy (όπου κανείς δε κλείνει μάτι), με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι περισσότεροι υποψήφιοι πάλι όχι. Έχουν μεταμορφωθεί και διαφοροποιηθεί από τους κοινούς θνητούς. Έχουν πάθει αυτόματη μετάλλαξη θαρρείς με το πάτημα ενός μαγικού κουμπιού. Είναι «Υποψήφιοι». Ηλεκτρονικές σελίδες που φεύγουν σα spam προς πάσα κατεύθυνση, e-mail, κάρτες που ήδη μοιράζονται σωρηδόν και ολούθε, εμφανίσεις επί εμφανίσεων αν είναι δυνατόν να βρίσκονται παντού την ίδια ώρα κλπ κλπ. και όλα αυτά υπό συνθήκες τρελού και φυσικά καθόλου δημιουργικού άγχους. Ο οποιοσδήποτε πολιτικός οφείλει να στηρίζεται σε μια προκάτ συμπεριφορά και εικόνα που πρέπει να έχει και αν δεν την έχει τότε θα πρέπει να την κατασκευάσει. Το image making σε όλο του το μεγαλείο. Είναι σα τον παπά με τα ράσα αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Αυτά είναι τα πιο εξόφθαλμα γιατί υπάρχουν κι άλλα πιο ουσιαστικά. Και αυτά έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα του καθενός. Τ Για μένα, το διακύβευμα της συμμετοχής είναι να μη χάσει κανείς αυτό ακριβώς, τον χαρακτήρα του, την προσωπικότητά του, ο επιτυχής αγώνας θα είναι αν παραμείνει το ίδιο άτομο και μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας του εκλέγεσθαι. Να συμπεριφέρεται όπως πριν, να λειτουργεί όπως πριν. Με λίγα λόγια να διατηρήσει την αυθεντικότητά του. Αυτό θα τον ξεχωρίσει ενδεχομένως από τους υπόλοιπους υποψήφιους που θα κληθούμε όλοι μας, υποψήφιοι και μη, να εκλέξουμε για οποιοδήποτε αξίωμα, εφόσον πρώτα από όλα είμαστε δημότες και πολίτες. Το ατού των δημοτικών εκλογών είναι ότι αφορούν στο Δήμο. Όλοι λίγο πολύ γνωριζόμαστε σ’ αυτή την πόλη. Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο συνέχεια. Όλοι γνωρίζουν την επαγγελματική, προσωπική και εσχάτως- αφού μιλάμε για εκλογές- πολιτική πορεία και θέση του καθενός. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Όπως και να πλασαριστεί κάποιος εν μέσω και ακριβώς λόγω προεκλογικής περιόδου, αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα θα είναι πασιφανές τουλάχιστον στους περισσότερους που δεν έχουν τη μνήμη του χρυσόψαρου. Κάποιοι εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως, άλλοι σαν πεταλούδες έχουν περάσει από διάφορες ιδεολογίες και αρχές μέχρι να τους κάτσει η μπίλια εκεί που τους έκατσε, άλλοι έλειπαν για αρκετό καιρό και εμφανίζονται τώρα ως δια μαγείας στο προσκήνιο, και άλλοι νομίζουν ότι είναι οι νέοι Φρανκ και Κλαιρ Άντεργουντ του House of Cards. Η πολιτική λένε είναι η τέχνη του εφικτού. Το τι μπορείς να πράξεις για το κοινό καλό ανάλογα με το τι χαρτιά σου έχει μοιράσει η τράπουλα αλλά κυρίως ανάλογα  με το ποιός είσαι. Αν αλλάξει το ποιόν σου λόγω της ενασχόλησης με την πολιτική τότε η τελευταία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μηχανή του κιμά. Μπαίνεις κάποιος και βγαίνεις κάποιος άλλος και στην τελική δε μπορείς να φέρεις εις πέρας και τη δουλειά που σου ανατέθηκε με το αντίστοιχο αξίωμα. Απελθέτω απ ’εμού το ποτήριον τούτο.