«Εφηβική» Αλαζονεία

Μπορούμε να είμαστε το κέντρο του κόσμου;
«Εφηβική» Αλαζονεία

Πόσο αστείο είναι να πιστεύουμε πως είμαστε καλύτεροι από τους άλλους! Πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι, πιο ικανοί, πιο επιτυχημένοι, κλπ. Αυτό βέβαια μας δίνει μία μοναδική αίσθηση υπεροχής, η οποία είναι και κρυφή παρηγοριά για τις μικρές ή μεγάλες ανασφάλειες μας.

Είναι όμως λειτουργικό για τις σχέσεις μας;
Καθόλου! Σε κανέναν δεν αρέσει να τον αντιμετωπίζουν με υπεροψία. Και πάντα το νιώθουμε όταν ο άλλος πιστεύει πως είναι καλύτερος από εμάς. Τότε, είτε μπαίνουμε σε κουραστικά παιχνίδια ανταγωνισμού, ή απλά φεύγουμε γιατί βαριόμαστε να ασχολούμαστε άλλο με τα «θέματα» του.
Και προφανώς το ίδιο κάνουν και οι άλλοι, με εμάς. Άρα καλό θα ήταν να δούμε λίγο και τη δική μας αλαζονεία.
Άλλωστε, μόνο όταν σταματάς να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, ελπίζοντας φυσικά πως είσαι καλύτερος,  μπορείς να δημιουργήσεις πραγματικές , ισότιμες σχέσεις.

Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από την αλαζονεία;
Πολλές ανασφάλειες. Από την απόρριψη που βιώσαμε, κυρίως από τους γονείς μας, ως παιδιά.
Ο πόνος της ματαίωσης των παιδικών παρορμήσεων μας, μας ανάγκασε να κτίσουμε μία «ασπίδα» ή ακόμα και μια ολόκληρη «πανοπλία» αλαζονείας, ώστε να προστατευτούμε από τον κίνδυνο να τον αναβιώσουμε ξανά στη ζωή μας.
Μάλιστα δουλέψαμε πολύ για αυτό, προσπαθώντας πάντα να είμαστε οι καλύτεροι σε όλους τους τομείς. Έτσι μπορούσαμε πιο εύκολα να απορρίψουμε εμείς, τους άλλους, πριν το κάνουν εκείνοι σ’ εμάς. Και το αποτέλεσμα; Απομόνωση σε έναν  γυάλινο, ψεύτικο κόσμο.

Μπορούμε όμως να «γλυτώσουμε» από την αλαζονεία μας;
Συνήθως είναι πολύ δύσκολο να την αντιληφθούμε, γιατί είναι πολύ καλά ενσωματωμένη στον τρόπο σκέψης μας. Και μας δίνει μία εφηβική αντιμετώπιση της πραγματικότητας: φταίνε πάντα οι άλλοι που δεν μας καταλαβαίνουν, γιατί απλά δεν είναι τόσο καλοί όσο εμείς.

Επομένως, γιατί να εγκαταλείψουμε αυτή την μοναδική αίσθηση τελειότητας;
Για να ξεκολλήσουμε επιτέλους από την «εφηβεία», στην οποία είμαστε καθηλωμένοι και να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας, της ζωής μας, αλλά και των ανθρώπων που εξαρτώνται από εμάς, όπως τ’ ανήλικα παιδιά.
Φυσικά αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να διαχειριστούμε και όλες τις ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από την «εφηβική» αλαζονεία μας, αφού δεν γίνεται πλέον να είμαστε το κέντρο του κόσμου.

Κανένας ενήλικας δεν είναι το κέντρο του κόσμου, το καλό είναι  όμως, πως  συμμετέχει ενεργά στην συνεχή αναδημιουργία του.
Αυτό σημαίνει ότι με λιγότερη αλαζονεία στον κόσμο κανένας δεν θα έχει την ανάγκη να είναι καλύτερος από τον άλλον, θα είναι απλά καλός για το σύνολο, άρα θα έχουμε λιγότερη βία και λιγότερη δυστυχία για όλους μας. Ας σκεφτούμε μόνο πως όλοι οι πόλεμοι βασίζονται και στην αλαζονεία, λίγων ή πολλών ανθρώπων. Επομένως, αν καταφέρουμε να  περιορίσουμε την αλαζονεία, ξεκινώντας πάντα από τον εαυτό μας, η ζωή μας θα είναι σίγουρα πολύ πιο ευχάριστη και δημιουργική και ο κόσμος μας μάλλον πολύ πιο ειρηνικός.

 

Φωτογραφία: Νεαρές φασιονίστας ποζαρουν δίπλα σε άστεγο, στο Μανχάταν, από REUTERS/Lucas Jackson