ΔΕΘ ενόψει

Το διπρόσωπο για τους Θεσσαλονικείς δεκαήμερο είναι ante portas
ΔΕΘ ενόψει

Όπου ακρωνύμιο ΔΕΘ η γνωστή στα καθ’ ημάς Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης. Αυτό βέβαια επισήμως και κυρίως κάποτε, σε άλλες εποχές. Γιατί εδώ και κάποια χρόνια η ΔΕΘ μπορεί κάλλιστα να μεταφραστεί ως Δημόσια Έκφραση Θράσους από μέρους πολιτικών θεσμών, και ως πεδίο δόξης λαμπρόν για τους απανταχού καραγκιόζηδες κομματικούς «μεγαλο-» και κυρίως «μικροπαράγοντες» παντός είδους, που ανεβαίνουν στην Έκθεση για τα παντός είδους κονέ τους. 

 

Θεσμός εγκαθιδρυθείς για πρώτη φορά το 1926 στο πεδίο του Άρεως (περιοχή Στρατηγείο), με έκταση 7.000 τ.μ., 600 εκθέτες και περίπου 100.000 επισκέπτες σύμφωνα με τα αρχεία. Με τη γνωστή Nestle να μοιράζει δωρεάν γάλα -ας όψεται η τρομερή ανέχεια-, την παρουσίαση της πρωτοποριακής «θεραπείας συφιλίδος με ελληνικό βισμούθιο»(!), και την απόλαυση ενός ποτηριού παγωμένης μπίρας ΦΙΞ στο αντίτιμο της μιας δραχμής ακούγοντας ραδιόφωνο από τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης που μόλις τότε είχε ξεκινήσει. 

 

Με μία μακρά παύση δέκα ετών λόγω Β΄ παγκοσμίου πολέμου και μετέπειτα εμφυλίου με τη 14η ΔΕΘ του 1939 να είναι η τελευταία  που γίνεται στο Πεδίο του Άρεως (το 1940 είχε ήδη μεταφερθεί στο σημερινό της χώρο), και καθώς οι Γερμανοί αποχωρώντας ανατινάζουν τα κτίρια της, η 16η  πια διοργάνωση του 1951 σηματοδοτεί την ευρύτερη προσπάθεια για ανοικοδόμηση.

 

Χρόνο με το χρόνο η Έκθεση μεγαλώνει σε έκταση, δύναμη και ακτινοβολία. Ξεκινάει σε μια πόλη με μακραίωνη ιστορία πολυεθνική και πολύγλωσση σε μια γεωγραφική θέση σύνδεσης Βαλκανίων και Δυτικής Ευρώπης και αντικατοπτρίζει κάθε φορά όλες τις διακυμάνσεις, δυσκολίες αλλά και ευκαιρίες της εκάστοτε χρονικής στιγμής. 

 

Η «διεθνής εμποροπανήγυρις» με τον εμπορικό, επενδυτικό αλλά και πολιτιστικό-καλλιτεχνικό και -σχετικά προσφάτως- πολιτικό χαρακτήρα έφτασε στο σήμερα, με την 83η ΔΕΘ προ των πυλών. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι γίνεται δουλειά και προσπάθεια σε πολλαπλά επίπεδα φορέων και μεμονωμένων ατόμων ώστε αυτή η Έκθεση να έχει το χαρακτήρα και το αποτέλεσμα που οφείλει να έχει σε όποιον τομέα και αν αυτό αφορά, ειδικά τώρα σε μια τόσο δύσκολη και ιδιαίτερη πολιτικοοικονομική και γεωστρατηγικής σημασίας συγκυρία. Το γεγονός όμως ότι η εβδομάδα της Έκθεσης είναι η «διαβολοβδομάδα» -για να το εκφράσουμε κόσμια- της Θεσσαλονίκης παραμένει και αυτό εξίσου αναμφισβήτητο.

 

Τρεις βασικούς δρόμους έχουμε όλους κι όλους σε αυτή την έρμη πόλη και φυσικά σε αυτούς αλλά και στους υπόλοιπους γίνεται το αδιαχώρητο• όταν δε φυσικά κλείνουν και εναλλάξ τα γνωστά τμήματα τους κυρίως ένεκα εγκαινίων, τότε γίνεται το μεγάλο πάρτυ με τα πάσης φύσεως ηρεμιστικά που πρέπει να καταναλώσουμε για να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Υπομονή, τουλάχιστον σε επόμενες χρονιές θα μετακινούμαστε με το μετρό(;).

 

Το πάρκινγκ αυτές τις μέρες αποτελεί απλά ανέκδοτο και μάλιστα κακόγουστο, μην αναφερθούμε στο ότι κοινωνικές εκδηλώσεις τύπου γάμοι, βαφτίσεις -οι κηδείες εξαιρούνται λόγω της εξ ορισμού απρόοπτης φύσης τους- απλά δεν τελούνται από σώφρονες συμπολίτες μας αν οι τελευταίοι δε θέλουν να ακούσουν αντί για ευχές τα εξ αμάξης από τους ταλαίπωρους καλεσμένους τους.

 

Η νυχτερινή και όχι μόνο ζωή της Θεσσαλονίκης σφύζει από ζωή αυτή την εβδομάδα. Επικρατεί το αδιαχώρητο στην πυρίκαυστο ζώνη του κέντρου και πέριξ της παραλίας. Το μόνο που ελαφρύνει κάπως τα πράγματα είναι ότι τα δύο σαββατοκύριακα είναι «μοιρασμένα». Το πρώτο ΣΚ, αυτό της εκάστοτε κυβέρνησης ανήκει στους απανταχού οπαδούς της. Δεν είναι «πολιτικά ορθό» να κυκλοφορούν εξίσου σε μπαρότσαρκα οι των υπολοίπων παρατάξεων και ειδικά αυτοί της αντιπολίτευσης. Το δεύτερο ΣΚ φυσικά γίνεται το ακριβώς αντίθετο.

 

Φοράνε λοιπόν όλοι τα ρούχα σήμα κατατεθέν της ιδεολογίας και της κουλτούρας τους πχ κοστούμια, ταγέρ, ή κάτι πιο light όπως για παράδειγμα σαγιονάρες (λανσαρίστηκε και στη βουλή τελευταία) και λαχούρια- ανάλογα πάντα με το κομματικό styling της κυβερνούσας παράταξης κάθε φορά, και ακροβολίζονται σε όλα τα μπαράκια- εστιατόρια- καφέ του κέντρου. Κάνουν μπαμ από μακριά ότι κύρια ενασχόληση τους είναι η κλίση του επιθέτου «παρατρεχάμενος». Ο παρατρεχάμενος, του παρατρεχάμενου, τον παρατρεχάμενο κλπ κλπ. Κομματικά στελέχη γαρ. Εξαιρούνται οι πιο επαρχιώτες από μας τους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι συνδυάζουν πάντα το τερπνόν μετά του ωφελίμου ποικιλοτρόπως και ντύνονται όπως θα πήγαιναν σε δεξίωση, προσεγμένοι και σένιοι, και φυσικά οι Αθηναίοι που έχουν το image του αεριτζή celebrity που μας κάνει χάρη την επίσκεψη γιατί κατά βάση είμαστε πολύ ερωτικοί όλοι μας και ανοιχτοί άνθρωποι και θέλουν να χαλαρώσουν κι αυτοί λίγο στην πιο ανθρώπινη και σαφώς φιλικότερη σε σύγκριση με την Αθήνα μεγάλη φτωχομάνα.

 

Τα προεόρτια μέρες που είναι έχουν ήδη αρχίσει. Κατά ένα περίεργο τρόπο η τροχαία γράφει αβέρτα θαρρείς και έχει να πιάσει μάξιμουμ εβδομαδιαίο τραπεζικό στόχο, όπως επίσης όλως τυχαίως κυκλοφορεί ασύλληπτος αριθμός από αυτοκίνητα με μουσική στη διαπασών -οι γνωστοί «κάγκουρες»- (εδώ απαιτείται κοινωνιολογική έρευνα) και γενικώς η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκπέμπει εκνευρισμό από χιλιόμετρα μακριά. Η ζέστη φυσικά καλά κρατεί και όποιος δεν είναι άμεσα εμπλεκόμενος με οποιονδήποτε τρόπο έχει φροντίσει τα δύο επίμαχα σαββατοκύριακα, και κυρίως το πρώτο και πιο σκληροπυρηνικό ένεκα εξουσίας, να λείπει εκτός πόλης.

 

Δε ξέρω κατά πόσο η Έκθεση διατηρεί ακόμα επάξια τον όρο «διεθνής», μακάρι να ισχύει και είναι ευχής έργον εκτός από τον άρτο και τα θεάματα που θα προσφερθούν και πάλι απλόχερα (και είναι φυσικά κι αυτά καλοδεχούμενα από μεγάλη μερίδα κόσμου), να επιτευχθούν και άλλοι παράπλευροι στόχοι, ειδικά φέτος που τιμώμενη χώρα είναι οι ΗΠΑ, δηλαδή η αμερικανική αγορά και επενδύσεις.

 

Θέλω να πιστεύω ότι το θράσος της πολιτικής ηγεσίας που εδώ και χρόνια χαρακτηρίζει το θεσμό δε θα υπερισχύσει. Δε θα υπερισχύσει η ανούσια βιτρίνα μιας πολιτικάντικης οπερέτας την οποία έχουμε οι περισσότεροι μυριστεί εδώ και καιρό, αλλά η ουσία των πραγμάτων. Η ουσία του οράματος του βουλευτή Νικόλαου Γερμανού που στις 28/4/1925 υπέβαλε αίτηση στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ζητώντας την άδεια για την πραγματοποίηση της πρώτης διεθνούς έκθεσης στη χώρα. 

 

Κάποτε η επίσκεψη στη ΔΕΘ διαφημιζόταν ως ιστορικό καθήκον: «Κάθε Έλλην έχει ιστορικό καθήκον να επισκεφτεί την 1η ΔΕΘ που εμπνέει αληθινά αίσθημα εθνικής υπηρηφάνειας». Όσοι έχουν μικρά παιδιά θα την επισκεφθούν σίγουρα, οι έφηβοι και οι νέοι επίσης. Από άμεσο επαγγελματικό ενδιαφέρον η από απλή περιέργεια πολλοί θα κάνουν το πέρασμά τους έστω μια φορά γιατί όντως η ιστορία της Έκθεσης είναι η ιστορία της Θεσσαλονίκης.

 

Θα αφαιρέσουμε τα επίμαχα σαββατοκύριακα με ό, τι αυτά συνεπάγονται και κυρίως τις αλογόμυγες που θα πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας με τις εξαγγελίες μέτρων και αντιμέτρων, τις κούφιες παροχολογίες, τις αστείρευτες μπουρδολογίες και τα επικοινωνιακά μαγικά τρικ τρίτης διαλογής και θα οπλιστούμε άλλη μια χρονιά με υπομονή. Δε θα είναι καθόλου εύκολη η καθημερινότητα μας για μια βδομάδα από πρακτική άποψη αλλά ας ελπίσουμε να γίνει δουλειά με κάποιο οικονομικό -κυρίως- όφελος και αποτέλεσμα. Όσο για τίποτα επαναστατικές αυθεντικές αντιδράσεις και καθολικές κινητοποιήσεις που σκέφτεστε μερικοί ότι μπορεί να συμβούν, αυτές μάλλον θα είναι κάτι σαν τη μεταθάνατο ζωή. Μια ευχάριστη έκπληξη.