Δε φτάνει που μας χρώσταγαν…

Η αμίμητη δήλωση της Κουντουρά είναι το τελευταίο δείγμα της απαράμιλλης κυβερνητικής αλαζονείας.
Δε φτάνει που μας χρώσταγαν…

Κομπλέ η βδομάδα, παράπονο δεν έχουμε. Νοσοκομεία ύποπτα για χολέρα, πρόστιμα με ταξικό πρόσημο, οικοτεχνίες μπάφου, πάνω από 2 δις γι αεροπλάνα, ρεσιτάλ αγγλομάθειας από τον πρωθυπουργό. Σαββατιάτικα όμως έσκασε το κορυφαίο. Ήταν αυτή η αμίμητη δήλωση της-γενικώς εκτός τόπου και χρόνου-Έλενας Κουντουρά. Σύμφωνα λοιπόν με την ιδιαίτερα ευνοημένη από την τύχη υπουργό Τουρισμού, θα πρέπει να ‘μαστε ευγνώμονες στην κυβέρνηση διότι μας προστάτεψε απ’ το να τρώμε απ’ τα σκουπίδια. Αυτή η απίστευτη φράση ξεστομίστηκε από μέλος μιας παράταξης που μας έριξε σε διετή ύφεση, διακόπτοντας την αναπτυξιακή τάση που παρέλαβε, μόνο και μόνο για να παίξει μια πολιτικάντικη θεατρική  παράσταση.

Προκαλεί εντύπωση το θράσος όλων αυτών των ανθρώπων. Ένα θράσος τόσο τεράστιο που να τους ενθαρρύνει να λένε τα πιο απίθανα ψέματα, να εκτελούν τα πιο απροσδόκητα ακροβατικά, να υποδύονται τους πιο αντίθετους ρόλους, να παραμένουν αδαείς και αγροίκοι, χωρίς ίχνος συστολής, χωρίς καμιά πρόθεση να βελτιωθούν. Πού άραγε εδράζεται τόση έπαρση; Πού πατάει τέτοια αίσθηση πως είναι άτρωτοι; Πού στηρίζεται μια αυτοπεποίθηση ασύμβατη με τη μαζική μελαγχολία που έχει πλακώσει τους Έλληνες;

Οι αντίπαλοι του Τσίπρα τον μισούν μα και τον θαυμάζουν. Συχνά (κακώς) τον χαρακτηρίζουν βλάκα και αγράμματο, ενώ ταυτόχρονα εκτιμούν ότι «αυτοί θ’ αργήσουν να φύγουν, αν φύγουν ποτέ»‘. Αποδίδουν την αντοχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε κάποια διάχυτη ανοησία του πληθυσμού, ένα φαινόμενο που προφανώς οφείλεται στα… Μνημόνια, καθώς σπάνια κανείς χαρακτήριζε βλάκες και τρελούς τους Έλληνες πριν το 2012. Είναι δε πεπεισμένοι ότι ο Τσίπρας «έχει τη στήριξη των ξένων», επειδή μόνο αυτός μπορεί να επιβάλλει όσα δεν επέβαλε κανείς.

Ρε παιδιά, αν προωθήσει τις θεσμικές αλλαγές που πραγματικά χρειάζεται η χώρα, ε τότε μπράβο του. Αν δημιουργήσει δουλειές, αν φτιάξει ανταποδοτικό κράτος, αν  βελτιώσει το συνολικό επίπεδο ζωής μας φυσικά θα του αξίζει να μείνει για καιρό με την ψήφο του λαού. Δημοκρατία δεν έχουμε? Όλοι κρίνονται στις κάλπες, μας αρέσει δε μας αρέσει. Εσείς λοιπόν οι «ευρωπαϊστές» που θεωρείτε παντοτινό τον Τσίπρα & Σια, δε μπορεί παρά να τον θεωρείτε και ιδιαίτερα αποτελεσματικό, σωστά;

Αν μιλήσετε όμως με ήπιους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή την πλειοψηφία τους), δε θ’ ακούσετε διθυράμβους και επαίνους. Η άποψη που κατά κανόνα επικρατεί είναι ότι «ο φουκαράς ο Τσίπρας αγωνίζεται, αλλά δύσκολα τα πράγματα». Ένας «φουκαράς» συγχωρείται όταν αμολάει κοτσάνες, όταν γίνεται σαχλός, όταν πέφτει έξω στα κουμάντα του, όταν λέει κάνα ψέμα. Δικαιολογείται να τα κάνει όλα αυτά, επειδή είναι ένας ταλαίπωρος φτωχοδιάβολος, που παλεύει εναντίον γιγάντων, σ’ ένα πεδίο μάχης αντίξοο, με ελάχιστη βοήθεια, με ελάχιστους άξιους συντρόφους. 

Είναι κρίμα που πλέον οι Έλληνες έχουμε τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση, ώστε να θεωρούμε αντάξιο να μας εκπροσωπεί έναν «φουκαρά». Ο κάκιστος επικοινωνιακός χειρισμός της συμφωνημένης Μνημονιακής επιτροπείας οδήγησε τους συμπολίτες μας να πιστεύουν ότι η πολιτική και οι πολιτικοί επηρεάζουν ελάχιστα το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας. Είναι βέβαιοι πως ακόμη κι οι πιο ασήμαντες αποφάσεις λαμβάνονται αλλού, από βλοσυρούς και ψυχρούς κουστουμάτους, πίσω από κλειστές πόρτες. Ο «Αλέξης», παρά τις γκάφες του, παρουσιάζεται πως αγωνίζεται για ν’ απαλύνει μια οδύνη που φαντάζει παντοτινή, ταυτόχρονα «υπερασπίζεται» τον «ελληνικό τρόπο ζωής» (δηλαδή τα εκατομμύρια των κρατικοδίαιτων), ενώ δε παραλείπει να «μεριμνά» και για τα ξεχωριστά δικαιώματα μικρών συμβολικών κοινωνικών ομάδων. Είναι bon pour l’Orient ο Τσίπρας, για Έλληνες και ξένους αντάμα.

Αν τ’ αναλογιστείτε όλα αυτά, τότε η απαράδεκτη δήλωση της Κουντουρά είναι απολύτως αναμενόμενη. Όμως αυτή η μαζική αντίληψη, αν και κραταιά, είναι εσφαλμένη. Η πολιτική δε σβήνει ποτέ, επειδή απλούστατα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες οι γνώμες των ανθρώπων μετράνε, είτε ζουν σε δημοκρατίες είτε ακόμη και σε δικτατορίες. Κάθε μορφή καθεστώτος προσπαθεί να αφουγκραστεί τα λαϊκά αιτήματα για να εξασφαλίσει την διαιώνιση του, ικανοποιώντας τα όσο καλύτερα μπορεί. Ο λαός, υπήκοοι ή πολίτες, αποζητούν πάντα και παντού αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και χαρά στα σπιτικά τους. Κι όλα αυτά είναι παντελώς αδύνατο να τους τα προσφέρει ένας «φουκαράς».

Φωτογραφία από Milos Bicanski/Getty Images