Back to reality

Ποιά είναι η κανονικότητα που προσμονούμε;
Back to reality

Κανονικότητα: ουσιαστικό, θηλυκού γένους με ακόλουθη σημασία:το να συμβαίνουν τα γεγονότα όπως συνηθίζουν ή όπως έχει οριστεί, οποιοδήποτε μοτίβο, ή ψευδομοτίβο ( διότι σε απόλυτες τιμές τίποτα δεν υφίσταται ως «κανονικό») πάντα προκύπτουν συσχετισμοί. Συνώνυμα της:η περιοδικότητα, η νομιμότητα,η συμμετρία. Κανονικότητα λοιπόν, δηλαδή ομαλότητα, τακτικότητα, αυτό που λέμε «το σύνηθες», το νορμάλ, τα αντίθετα δηλαδή της αστάθειας.

Πώς μου ήρθε τώρα και αναλύω τη συγκεκριμένη λέξη… Αφορμή σαφώς το ακόμα σαφέστερα προεκλογικό σποτάκι του Έλληνα πρωθυπουργού, με κύριο θέμα το πέρασμα από το φόβο στην κανονικότητα. Προσπαθώ -αναποτελεσματικά πολλές φορές είναι η αλήθεια- να μην εστιάζω στην πολιτική. Εδώ και πολύ καιρό με εξοργίζουν και με θλίβουν ταυτόχρονα τα όσα εκτυλίσσονται, ερήμην μου φυσικά, στο συγκεκριμένο χώρο  -και λέω ερήμην μου γιατί είπαμε, μια ψήφο έχουμε όλη κι όλη ισότιμη μάλιστα με οποιαδήποτε άλλη και αυτό μια στο τόσο, τι να σου κάνει;

Βέβαια οφείλω να ομολογήσω, ότι στο ενδιάμεσο της οργής και της θλίψης με πιάνει και ένας φοβερός κλαυσίγελος σαν ένδειξη αυτοάμυνας μάλλον, όταν προσπαθώ να κατανοήσω τι ακριβώς βλέπω και ακούω. Το παρακολούθησα λοιπόν το σποτάκι και ακριβώς στη φάση του κλαυσίγελου σκεφτόμουν ταυτόχρονα το γνωστό «Ή στραβός είν’ ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε» -αλλά μήπως αν τα κάνουμε και τα δυο ταυτόχρονα φτάσουμε τελικά εκεί που πρέπει, δηλαδή στο σωστό μέρος;- τους στίχους από το «I am on a highway to hell» των ACDC, και την ατάκα της πλούσιας από τους Μήτσους του μέχρι πρόσφατα συριζόπληκτου Λαζόπουλου «Eκατό εκεί; Να σας ενημερώσω ότι ο Τσίπρας βρίσκεται ακόμα μέσα στο Μαξίμου, να πάτε να τον βγάλετε κύριε!», όλα αυτά σε μια συνεχή και επίμονη λούπα.

Πού το είδε το κανονικό, και μάλιστα σε αντιδιαστολή με το φόβο η εταιρεία που έφτιαξε το σποτάκι δε νομίζω να  κατάλαβε κανείς. Να επισημάνω δε και το γεγονός ότι προσωπικά όταν μου λένε να σταματήσω να φοβάμαι για κάτι τότε είναι που τρομοκρατούμαι κανονικά. Μου έμεινε μάλλον από εκείνα τα ωραία παιδικά εμβόλια που με κυνηγούσαν γύρω γύρω για να τα κάνω φωνάζοντας «Mη φοβάσαι τη βελόνααααα, ένα τσικ είναι»…

Επιστρέφουμε στην κανονικότητα, δηλαδή θα είμαστε εκεί οσονούπω και με το ένα πόδι βέβαια –πώς λέμε με το  ένα πόδι στον τάφο- δηλαδή θα ζούμε μια κανονική ζωή ως πολίτες μιας κανονικής χώρας. Εκτός των άλλων δε, και σαν κερασάκι στην αβανταδόρικη τούρτα του σποτ έπεσε εντελώς άσχετα και η ατάκα «Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη», γιατί σε περίπτωση που δε το γνωρίζουμε μόνο το δίκαιο γίνεται πράξη σ’ αυτόν τον κόσμο, ποτέ το άδικο κι ας λέει το τραγούδι «…αχ ψεύτη και άδικε ντουνιά…».

Κανονικότητα σημαίνει ασφάλεια βασικά. Ασφάλεια ύπαρξης ατομικής αλλά και συλλογικής, σε εθνικό επίπεδο. Να έχεις ένα καλό σύστημα εκπαίδευσης, να σπουδάζεις, να βρίσκεις μια σχετική δουλειά μετά, να έχεις ένα  σπίτι, σύνταξη, καλό σύστημα υγείας. Να μπορείς όντας ασφαλής, να είσαι ανοιχτόμυαλος σε νέες ιδέες, σε άλλες θρησκείες σε άλλα συστήματα, σε οποιουδήποτε είδους μειονότητες, να επιδιώκεις την ισότητα. Να αισθάνεσαι και να είσαι εθνικά περήφανος και αξιοπρεπής.

Για κάποιο μικρό, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, χρονικό διάστημα μεταπολεμικά τη ζήσαμε αυτή την όποια κανονικότητα. Μετά σιγά σιγά ήρθε η παγκοσμιοποίηση και το έτος ορόσημο 2008 με τη μεγάλη ύφεση, τις αθρόες μετακινήσεις πληθυσμών λόγω απόλυτης ένδειας ή απόλυτου πολεμικού τρόμου, την εξέγερση και την υπαρξιακή ανασφάλεια να βαράει κόκκινο. Μπουτάρης και Ρουβίκωνες μας θυμίζουν πως τα άκρα ενισχύονται, πως η ανοχή σε οτιδήποτε κι αν εκλαμβάνεται ως απειλή είναι μηδενική, διαψεύστηκε και το τελευταίο «μπας και;», έχουμε πιάσει πάτο και βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά.

Επιστροφή στην κανονικότητα του μη φοβού. Μα αν ήταν εντελώς κανονικό το πριν που ζούσαμε σ’ αυτή τη χώρα τότε πώς  φτάσαμε ως εδώ; Και αν τελικά δεν ήταν και πολύ κανονικό, γιατί να θέλουμε να επιστρέψουμε εκεί;
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, κάποιος να βγάλει σποτάκι back to reality και γρήγορα!

 

Φωτογραφία: Louisa Gouliamaki/AFP