Αβάσταχτη ελαφρότητα

Η αληθινή ενηλικίωση έρχεται μόνο όταν την θέλουμε οι ίδιοι
Αβάσταχτη ελαφρότητα

Μου αρέσει πολύ η ανεμελιά! Με κάθε κόστος! Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές εθελοτυφλώ συνειδητά ή αρνούμαι να αναλάβω τις ευθύνες που μου αναλογούν. Θυμώνω πολύ όταν «πιέζομαι» και η τάση μου είναι πάντα να «φεύγω» από τις ζόρικες καταστάσεις.

Θεωρώ ότι στη ζωή ερχόμαστε για να περνάμε καλά. Και φυσικά θα ήθελα να ήμουν για πάντα παιδί. Τί γίνεται όμως όταν βλέπω πως οι συνθήκες με αναγκάζουν επιτέλους να… ενηλικιωθώ;

Φυσικά αντιστέκομαι. Ψάχνω για «γονείς» που θα μου πουν τι να κάνω. Μέχρι βέβαια να καταλάβω ότι δεν τους χρειάζομαι πια. Στην πραγματικότητα, μπορώ μια χαρά να τα καταφέρω και μόνη μου. Και αυτό άλλωστε το έχω αποδείξει πολλές φορές μέχρι τώρα. Γιατί όμως το ξεχνάω;

Ίσως είναι απλώς θέμα συνήθειας. Μεγαλώνοντας με δύο γονείς αρκετά υπερπροστατευτικούς, φυσικά δεν είχα την δυνατότητα να βγω μόνη μου στην κοινωνία και να αντιμετωπίσω όλες τις πιθανές δυσκολίες της. Άλλωστε κάθε φορά που κάτι με δυσκόλευε, μπορούσα απλά να το «φορτώσω» σε εκείνους . Θα με βοηθούσαν και θα μου έλεγαν τι ακριβώς να κάνω. Η γνωστή ελληνική οικογένεια που δεν αφήνει ποτέ τα παιδιά της να μεγαλώσουν!
Όμως αυτό που αρνιόμουν να δω είναι και ότι οι γονείς μου, αντίστοιχα, δεν είχαν μεγαλώσει ακόμα. Κοινώς, δύο άλλα μεγάλα παιδιά, φρόντιζαν εμένα. Με μπέρδευαν συνεχώς οι συμπεριφορές τους, ένιωθα ότι δεν μου ταίριαζαν, αλλά με βόλευε να ρίχνω σε αυτούς όλη την ευθύνη των επιλογών μου.

Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα ότι με αυτόν τον τρόπο , ζούσα μία «άλλη» ζωή και όχι την δική μου. Τότε άρχισε η επανάσταση!

Αποφάσισα  να ξεφορτωθώ την αβάσταχτη ελαφρότητα του να είσαι κάποιος άλλος και ξεκίνησα να βρω ποια είμαι εγώ και τί θέλω από τη ζωή μου.

Όμως, οι αντιδράσεις των άλλων ήταν έντονες και ενίοτε τρομακτικές. Αυτό στην αρχή με δυσκόλεψε πολύ. Σύντομα όμως διαπίστωσα πως τελικά αυτή η διαδικασία ενηλικίωσης είχε ενδιαφέρον.
Πρώτα από όλα, άρχισα να νιώθω πιο δυνατή. Κάθε φορά που μία επιλογή μου ήταν σωστή, εγώ έπαιρνα δύναμη και προχωρούσα. Έτσι σιγά-σιγά, άρχισα να «κτίζω» μία νέα ζωή που μου άρεσε πολύ περισσότερο από την παλιά.

Άρχισα να νιώθω ελεύθερη. Να βάζω όρια. Να δηλώνω ξεκάθαρα αυτό που θέλω και να το αποκτώ. Έμαθα ποια είναι τα δικά μου όρια αλλά και οι δυνατότητες μου. Πλέον δεν είχα καμία ανάγκη να υποδύομαι ρόλους. Η ζωή μου δεν ήταν ένα βαρετό θέατρο αλλά μία ευχάριστη πραγματικότητα. Και αυτό μου άρεσε πολύ!
Φυσικά ακόμα μαθαίνω, ακόμα «γκρεμίζω» και «χτίζω» κομμάτια του εαυτού μου και της ζωής μου, αλλά τώρα όλα είναι πιο συνειδητά, πιο λειτουργικά και πιο αποτελεσματικά. Και έχω πλέον πειστεί πως όσο δύσκολη και αν είναι η πορεία προς την ενηλικίωση και την ανεξαρτησία, πραγματικά αξίζει τον κόπο!