«Αρνητικό Πλεόνασμα» λογικής

Πόσο ακόμη θ' αντέξουμε αυτό το κλίμα πολιτικής ανωμαλίας;
«Αρνητικό Πλεόνασμα» λογικής

Ο όρος είναι ολοκαίνουργιος, και αποτελεί την κυβερνητική άποψη για αντικατάσταση του πασίγνωστου «έλλειμμα». Αν και οι Συριζαιοι είναι ευρηματικοί στους νεολογισμούς (αλησμόνητα τα «δημιουργική ασάφεια» και «Θεσμοί»), τα έργα τους έρχονται να μας θυμίσουν την αληθή ΠΦΑ, εκείνη του 1981. Οι πρώτοι Πασόκοι, οι αυθεντικοί, μεγαλούργησαν με λέξεις και φράσεις όπως «χρονοντούλαπο της ιστορίας», «αναδόμηση», «πλάτεμα και βάθεμα της Αλλαγής», «Πανελλαδικές», «κοινωνικός αυτοματισμός» κλπ κλπ κλπ, όπως ίσως θυμάστε. Δεν είναι ν’ απορεί κανείς. Η Αριστερά πάντοτε αντιλαμβανόταν την πολιτική με όρους επικοινωνίας και σύγκρουσης, συνεπώς διέθετε ανέκαθεν καλά εκπαιδευμένους και θρασείς προπαγανδιστές. 

 

Ένας απ’ αυτούς, ο Θανάσης Καρτερός, ανέλαβε σήμερα να παράσχει την κομματική γραμμή αντεπίθεσης, μετά το αρχικό μούδιασμα από το καταχέριασμα εκ μέρους των «κατηγορουμένων», προχτές στην Βουλή. Ο πρώην αρθρογράφος του Ριζοσπάστη (για όσους το αγνοούν, το ’86 τσίριζε ότι τα περί Τσερνομπίλ και ραδιενέργειας ήταν αμερικανικά ψέμματα), και νυν υπεύθυνος Τύπου του πρωθυπουργού μας, με ένα άρθρο του στην Αυγή συντηρεί την εμφυλιοπολεμική ρητορεία του κυβερνώντος κόμματος. Ομολογουμένως το κείμενο είναι σαχλό (ειδικά η αναφορά σε όσους έλιωναν παντελόνια στο Χάρβαρντ), μελό (έλεος πια με τα περί χωροφύλακα και νομάρχη), ασφαλώς λαϊκίστικο (με μια ακόμη αναφορά στις… κακές ελίτ των… μορφωμένων και νομιμοφρόνων), και – το κυριότερο- κουραστικά κλισαρισμένο. Υποψιάζομαι ότι ένα ορεξάτο τρολ της Κουμουνδούρου θα έγραφε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από τα παλιοκαιρίστικα του συντρόφου Θανάση. 

 

Μέτα λοιπόν την δικαιολογημένη αγανάκτηση για την αμετροέπεια ενός γηραιού κομμουνιστή, ο οποίος γνωρίζει καλά πώς επέστρεψε η δημοκρατία στη χώρα και πώς διαφυλάχθηκε, η ανάγνωση αφήνει ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο πικρό, μα σίγουρα αισιόδοξο. Το περί ου ο λόγος άρθρο με τον αξιοθρήνητο τίτλο «Ου γαρ οίδασι τί πηδούσι», αναδεικνύει την πλήρη ένδεια επιχειρημάτων από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτό είναι θετικό για όσους επιθυμούν διακαώς την απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης, και όλων όσων αυτή εκφράζει. Δυστυχώς, αυτή η διαπίστωση οδηγεί σε επιβεβαίωση της γνωστής υποψίας: ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα φύγουν άσχημα, επαναφέροντας τον ζόφο του 2011, ρίχνοντας μπόλικη λάσπη, ξύνοντας παλιές πληγές, επηρεάζοντας τους θεσμούς και επιδεικνύοντας σπάνια επιπολαιότητα στα εθνικά θέματα. Όσα γράφουν και θα γράψουν οι Καρτεροί, Πολάκηδες και Βαξεβάνηδες επιδιώκουν όχι απλώς να πορώσουν ένα συρρικνωμένο ακροατήριο, αλλά και να ερεθίσουν την απέναντι πλευρά, ώστε να τους ακολουθήσει σε μια διχαστική βεντέτα δίχως τέλος. Καθώς γνωρίζουν ότι το Αριστερό Ιδεώδες συγκινεί λίγους (πολύ λιγότερους απ’όσο θέλουν να πιστεύουν), επενδύουν στα παλιά καλά αντιδεξιά αντανακλαστικά. Επενδύουν σε όσους κουβαλούν κακές αναμνήσεις από το μετεμφυλιακό αστυνομικό κράτος και την Χούντα. Επενδύουν σε όσους μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν. 

 

Από προχθές γίνεται πολύς λόγος για ειδικά δικαστήρια και για κατηγορίες περί εσχάτης προδοσίας. Δε θα τολμούσα να αμφισβητήσω το νομικό  εκτόπισμα των Βαγγέλη Βενιζέλου και Ανδρέα Λοβέρδου, είμαι δε βέβαιος πως κι οι σύμβουλοι του Αντώνη Σαμαρά κατέχουν καλά το αντικείμενο τους. Τούτων λεχθέντων, ομολογώ πως βρίσκω ιδιαίτερα δύσκολο το να πεισθεί η κοινή γνώμη ότι η μη τήρηση της Αρχής της Διάκρισης των Εξουσιών και η παραπλάνηση του Κοινοβουλίου είναι εγκλήματα ισοβαρή με την κατάλυση του Πολιτεύματος. Φοβάμαι πως είναι στρουθοκαμηλισμός το να πιστεύουμε ότι 35 χρόνια βραδείας, ελαστικής και επιλεκτικής εφαρμογής της δαιδαλώδους νομοθεσίας εκ μέρους Κράτους και Δικαιοσύνης δεν έχουν σημαδέψει τον συλλογικό ψυχισμό. Πάμπολλοι γύρω μας αδιαφορούν για το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως Ελληνικού κράτους» επειδή απλούστατα έχουν ήδη σχηματίσει άποψη: αμέτρητα λεφτά πετιόντουσαν, κάποιοι θησαύρισαν, και θα μείνουν ατιμώρητοι, σύμφωνα με τα ήθη της Ελλάδας. Το πρωτάκουστο «ας αποδείξουν την αθωότητά τους» δεν ηχεί παράλογο στα αυτιά τους. Όλοι αυτοί, που σε πολύ μεγάλο ποσοστό τους είναι νέοι ή/και απέχοντες των τελευταίων εκλογών, έχουν πλέον περάσει από το στάδιο της αδιαφορίας σ’ εκείνο της δυσφορίας. Δεν αντέχουν άλλη στείρα φαγωμάρα μεταξύ επαγγελματιών της Πολιτικής. Θέλουν αλλαγές, ώστε όλα αυτά κάποτε να πάψουν. 

 

Αποδέχομαι απόλυτα την αντιμετώπιση της πολιτικής αλητείας με απενοχοποιημένη σφοδρότητα, ωστόσο αυτή σίγουρα δεν αρκεί για νίκη στις προσεχείς εκλογές και για  συγκρότηση ενός ανατρεπτικού κοινωνικού ρεύματος. Το επαναλαμβανόμενο «όλοι είναι ίδιοι» υπονομεύει την δημοκρατική λειτουργία. Απαιτείται και εξισορρόπηση της αντιπολιτευτικής στάσης με πνεύμα θετικό και ενωτικό, αν θέλουμε η λογική να κατανικήσει επιτέλους τον παραλογισμό.