Αναποφάσιστοι μπροστά στην βία

Τα πρόσφατα συμβάντα επιθέσεων ξεσκεπάζουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα
Αναποφάσιστοι μπροστά στην βία

Βροντούν τα πληκτρολόγια, αστράφτουν τα τάμπλετ, με αφορμή τα πλάνα του γρονθοκοπημένου Γιάννη Μπουτάρη δίπλα στον ουρανοκατέβατο υπερασπιστή του Αλέξη Τσίπρα. Η αμήχανη σκηνή του ηλικιωμένου δημάρχου να εγκλωβίζεται σε έναν ακόμη ελιγμο του πρωθυπουργού ήρθε ως υπενθύμιση της πολιτικής βίας, της υπεύθυνης και για τις προηγούμενες εντελώς απρόκλητες επιθέσεις κατά των Χατζηδάκη, Λοβέρδου, Κουμουτσάκου και άλλων, όπως φυσικά και των εκφοβιστικών εισβολών του Ρουβίκωνα. Υπενθύμιση ότι η -υπεύθυνη και για τους νεκρούς της Μαρφίν και τον Παύλο Φύσσα- απάνθρωπη ανωμαλία επιζεί, παρά τις διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής και τις περιστασιακές συλλήψεις αριστεριστών τρομοκρατών. Ντροπιαστικά γεγονότα όλα, απορριπτέα από κάθε σώφρονα δημοκράτη. Σωστά;

Σχεδόν σωστά, κρίνοντας από τους παθιασμένους διαλόγους στα σόσιαλ μίντια μετά το τελευταίο περιστατικό, καθώς εκεί αναδείχθηκαν τρεις τάσεις. Η πρώτη καταδίκασε την πράξη απερίφραστα, χωρίς αστερίσκους. Η δεύτερη επεφήμησε τους τραμπούκους ως τιμωρούς αγγέλους. Και η τρίτη, μάλλον η μαζικότερη, εκφράστηκε με αμηχανία, εντοπίζοντας προκλητικές ενέργειες εκ μέρους του δημάρχου Θεσσαλονίκης, θεωρούμενες ελαφρυντικές για τους δράστες. Έκτοτε οι τρεις παρατάξεις συγκρούονται σφοδρά στο αχανές εικονικό καφενείο του διαδικτύου. 

Για μένα, η πιο ενδιαφέρουσα από τις τάσεις είναι η τελευταία, με όσα την ερέθισαν να ταυτίζονται μ’ εκείνα που εξόργισαν όποιους πανηγύρισαν για τον ξυλοδαρμό. Εν ολίγοις, η τοποθέτηση των «ναιμεναλλάδων» –πολιτών που κατά κανόνα αυτοπροσδιορίζονται ως μετριοπαθείς δημοκράτες- συμπυκνώνεται ως εξής: “Η βία είναι απαράδεκτη, αλλά θα πρέπει και τα δημόσια πρόσωπα να προσέχουν τι λένε και τι κάνουν”, κοινώς “Η βία εναντίον δημόσιων προσώπων είναι επιλεκτικά αποδεκτή”, οπότε ο Μπουτάρης όφειλε να αποφύγει τις εκδηλώσεις επειδή είχε αναφερθεί στους διωγμούς των Ποντίων με τρόπο επιλήψιμο. Διεύρυναν επίσης το… κατηγορητήριο με δηλώσεις του θύματος υπέρ ενός συμβιβασμού μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ, αλλά και με λειτουργικά προβλήματα της πόλης, προβλήματα συχνά εκτός αρμοδιότητας του Δήμου.

Τα παραπάνω αποτελούν φυσικά φτηνές δικαιολογίες, σε συνέχεια του ότι λίγοι εκ των… κατηγόρων ήταν θιγόμενοι Πόντιοι, Μακεδόνες, και Θεσσαλονικείς. Οι αυτοδιοικητικοί επιβάλλεται να παρίστανται σε δημόσιες τελετές, η διαχείριση των εθνικών θεμάτων ελάχιστα αφορά τον Μπουτάρη (αν και επιμένει να χώνεται σε θέμτα «υψηλής πολιτικής», και να αδιαφορεί για τα του οίκου του), η δε ανεπάρκεια ενός δημάρχου τιμωρείται με ψήφους, κι όχι με μπουνιές. Αυτά όμως αφήνουν ασυγκίνητο έναν παραζαλισμένο λαό, γαλουχημένο συστηματικά με τα…ευγενή ιδεώδη της Διαρκούς Επανάστασης. Φτάσαμε έτσι στο επικίνδυνο σημείο να εξαρτάται η λαϊκή καταδίκη της βίας από τα κίνητρα που την προκαλούν, με συνέπεια αλλεπάλληλους συμψηφισμούς. Σπάνουν τράπεζες; Φταίει κι ο καπιταλισμός. Διακόπτονται αγώνες; Φταίνε κι οι διαιτητές. Προπηλακίζονται συμβολαιογράφοι; Φταίνε και τα Μνημόνια. Θύμα βιασμού μία κοπέλα; Φταίει κι αυτή με το ντύσιμο της. Ξύλο σε ανυπεράσπιστους πολιτικούς; Φταίνε κι αυτοί για τα χάλια μας.

Είναι ακατανόητη αυτή η στάση; Τουναντίον, είναι απόλυτα κατανοητή εάν αναλογιστούμε την ανοχή που απολαμβάνει όχι μόνο η κραυγαλέα βία των κάθε απόχρωσης τραμπούκων, μα και η μικροπαραβατικότητα των απλών πολιτών. Αναρωτιέμαι συχνά αν αυτή η παγιωμένη συμπεριφορά των αρχών είναι συνειδητή επιλογή, αν είναι μια προνεωτερική προσπάθεια αποσυμπίεσης της έντασης σε μια χώρα με σχεδόν όλα τα οργανωτικά μειονεκτήματα του Τρίτου Κόσμου, συνδυασμένα με τη διοικητική ανελαστικότητα των ανεπτυγμένων κρατών. Δε θα μπορούσα να αποκλείσω αυτό το ενδεχόμενο, αν και δεν υποτιμώ τον γνώριμο ωχαδερφισμό του Δημοσίου. Εννοείται φυσικά ότι στο εκρηκτικό κοκτέιλ προστίθενται και οι Συριζαίικες ιδεολόγιοκές αγκυλώσεις, συνδυασμένες με τους τακτικισμούς του Μαξίμου.

Πάντως, ανεξάρτητα από τα γενικά αίτια της, η έργω κανονικοποίηση της αυθόρμητης αυτοδικίας και βιαιοπραγίας εκ μέρους μεμονωμένων ατόμων τυγχάνει διαχρονικής εκμετάλλευσης και από μαυροκόκκινες ομάδες με σαφή αντιδημοκρατική ατζέντα, κι ο Μπουτάρης απλά προστέθηκε στα πολλά θύματά τους. Αν και φοβάμαι ότι δε θα είναι τελευταίος, επιβάλλεται όλη αυτή η ατιμωρησία να τερματιστεί σύντομα, άμεσα, αλλιώς η διαφυλασσόμενη κοινωνική συνοχή νομοτελειακά θα θρυμματιστεί, με θύματα τις ζωές όλων αδιακρίτως. Εφόσον υπάρχει κάποιο σκεπτικό πίσω από την προφανή αδράνεια της αστυνομίας, των δικαστηρίων και -κυρίως- των νυν κυβερνώντων, πολύ καλά θα κάνουν οι τελευταίοι να καταλαγιάσουν με διαφορετικό τρόπο την συνεχιζόμενη οργή των Ελλήνων. Ο ενδεδειγμένος είναι να βελτιώσουν επιτέλους την κακή καθημερινότητά μας, που αδιάκοπα γίνεται χειρότερη.