Αλλοπρόσαλλοι

Η εξωτερική μας πολιτική μόνο ζαλάδα προκαλεί σε όσους την παρακολουθούν 
Αλλοπρόσαλλοι

Θέλει τίμια συμφωνία με την ΠΓΔΜ ο Νίκος Κοτζιάς κι όχι σάπια, όπως μας ενημέρωσε στην συνέντευξη Τύπου που παρέθεσε μαζί με τον ομόλογό του Νικολά Ντιμιτρώφ. Σύμφωνα μάλιστα με τον ΥΠΕΞ μας, στην τίμια συμφωνία κερδίζουν και οι δύο, με την κάθε πλευρά να λαμβάνει εκείνο που θεωρεί ως πιο σημαντικό. Πόσο τέλειο. Τί κρίμα που ο Ντιμιτρώφ μαγάρισε αμέσως μετά αυτή την τόσο όμορφη θεωρια, αποκλείοντας την σύνθετη αμετάφραστη ονομασία και τις αναγκαίες συνταγματικές τροποποιήσεις. 

 

Ομολογώ πάντως ότι η περιγραφή Κοτζιά δε με βοήθησε να αντιληφθώ τί χαρακτήρα θα είχε μια σάπια συμφωνία. Θα ήταν μη βιώσιμη; Θα ήταν άδικη; Θα ήταν επιπόλαιη; Λογικά θα περιείχε και τις τρεις παραπάνω αρνητικές ιδιότητες σε ένα ενιαίο πακέτο, όπως άλλωστε μας έχει διδάξει το παρελθόν. Η συνθήκη του Βερολίνου του 1878, η συνθήκη των Βερσαλλιών και το σύμφωνο του Μονάχου παρουσιάστηκαν επίσης ως τίμιες συμφωνίες άλλα αποδείχθηκαν σαπιες, αφού ούτε δίκαιες ήταν, ούτε καλομελετημένες, ούτε βιώσιμες. Ακόμη και η τόσο γερά θεμελιωμένη συνθήκη της Λοζάνης, δυσάρεστη μα και ισορροπημένη για Ελλάδα και Τουρκία, αμφισβητείται σήμερα λόγω και έργω από τον Νεοσουλτάνο. 

 

Όταν λοιπόν απέτυχαν διεθνείς συμφωνίες, προϊόντα προσεκτικής προετοιμασίας από τεράστιες ομάδες πολύπειρων διπλωματών, και εγγυημένες παράλληλα από το σύνολο σχεδόν των μεγάλων δυνάμεων της εποχής τους, είναι επιεικώς αστείο το να περιμένουμε θαύματα από έναν ναρκισσιστή παλιό καθοδηγητή του ΚΚΕ (ναι, στον ΥΠΕΞ μας αναφέρομαι), μέλος της πιο ανίκανης και ριψοκίνδυνης εκλεγμένης κυβέρνησης του κράτους μας. Η υπό διαβούλευση δήθεν τίμια συμφωνία έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σάπιας. Δεν είναι βιώσιμη, επειδή δεν θα έχει την έγκριση του ισχυρού εθνικιστικού VMRO, η δε χλιαρή αλβανική υποστήριξη αποτελεί τακτικισμό και τίποτε παραπάνω(οι Αλβανοί δε θεωρούν το κράτος μακροπρόθεσμα βιώσιμο, ενδιαφέρονται όμως για συμμετοχή του στις ευρωατλαντικές δομές (χώρια οι ρωσικές ενστάσεις). Δεν είναι δίκαιη, καθώς συνεπάγεται για την Ελλάδα έμμεση παραίτησή της από ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς της, χωρίς προβλέψεις για τερματισμό του γειτονικού αλυτρωτισμού, με αντίτιμο αόριστες μεγαλοστομίες για πακτωλούς επενδυτικών κεφαλαίων. Δεν είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και ζυγισμένη, μα αντίθετα φαίνεται να αποτελεί μια αρπακολατζίδικη πρωτοβουλία σχεδιασμένη να προσφέρει μικροκομματικά οφέλη στον ΣΥΡΙΖΑ, με μεγέθυνση της επιρροής του σε ένα τμήμα του κεντρώου ακροατηρίου και με δυνητική απόσπαση ανταλλαγμάτων σχετικών με την μεταμνημονιακή εποχή. Οι ΑΝΕΛ ας κουρεύονται.

 

Τις τελευταίες ημέρες φαίνεται ότι οι παίκτες της περιοχής έχουν αποφασίσει να παρέμβουν ποικιλοτρόπως στις διαπραγματεύσεις. Οι ΗΠΑ ένωσαν την φωνή τους (δια του πρέσβη Πάιατ) με εκείνη των Ευρωπαίων, ζητώντας ταχύ  κλείσιμο της εκκρεμότητας. Από την άλλη μεριά η Μόσχα, έχοντας προφανώς εκφοβιστική διάθεση, ευθέως διαμήνυσε στα Σκόπια ότι οι διμερείς σχέσεις των δύο χωρών θα διαταραχθούν σε περίπτωση εισόδου των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ. Η προοπτική αυτή πιθανώς δεν είναι επιθυμητή ούτε για την Άγκυρα (δεδομένης της ψυχρανσης της με τους συμμάχους της), συνεπώς έτσι εξηγείται και η προτροπή Ερντογκάν στους γείτονες για επίδειξη αδιαλλαξίας στο θέμα του ονόματος. Βούλγαροι και Σέρβοι περιμένουν πού θα κάτσει η μπίλια, εκφράζοντας απλώς δυσαρέσκεια για την γενική εξωτερική πολιτική της ΠΓΔΜ, ενώ ταυτόχρονα κινητοποιούν τις δικές τους μειονότητες στο εύθραυστο κράτος. Και στον ιδανικό κόσμο του Κοτζιά, οι Κινέζοι λογικά αγωνιούν για το πότε θ’ αρχίσουν την κατασκευή της υδάτινης σύνδεσης του Σάβα με τον Αξιό. 

 

Όπως είναι προφανές, οι σημαντικοί ενδιαφερόμενοι για την υπόθεση της ονομασίας είναι σε μεγάλο βαθμό οι ίδιοι που εμπλέκονται και στο σύνολο της διένεξης μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας, γεγονός που μπερδεύει το κουβάρι. Υπό αυτό το πρίσμα, οι Τούρκοι θα μπορούσαν να σπρώξουν τα Σκόπια σε σκληρή (ικανοποιώντας τη Μόσχα και απομονώνοντας τα από την Δύση), ή σε διαλλακτική στάση (κερδίζοντας πόντους έναντι ΕΕ και ΗΠΑ, τους οποίους θα αξιοποιήσει στο μεγάλο παιχνίδι των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου, ενώ σήμερα οι αθεόφοβοι ανακοίνωσαν και την αγορά ευρωπαϊκού αντιαεροπορικού συστήματος, συμπληρωματικού των S-400). Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επιθυμούν μεν διακαώς λήξη της εκκρεμότητας για λόγους αποτροπής της ρωσικής διείσδυσης στα Βαλκάνια, ωστόσο δε θα ήθελαν αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα σε μια περίοδο τουρκικής αφερεγγυότητας. 

 

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα δια των κυβερνώντων της δυστυχώς άνοιξε την όρεξη των ξένων χωρίς να έχει αφουγκραστεί την ευρεία κοινή γνώμη.  Μοιάζει να μην ξέρει τί της γίνεται και κινδυνεύει να κληθεί να εξωθηθεί σε υποχωρήσεις, ώστε να στηριχθεί από Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον στην προσπάθειά της για απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών μας, και φυσικά στις διαπραγματεύσεις για το χρέος. Ρίσκαρε δηλαδή την ισχνή εναπομείνασα εθνική ομοψυχία δίχως να λάβει ούτε προφορικές δεσμεύσεις των Εταίρων επωφελείς για την οικονομία και την κοινωνία μας. Ολιγωρώντας στον τομέα της  ασφάλειας τέθηκε όμηρος της Τουρκίας, δεχόμενη πιέσεις σε όλο το εύρος των διμερών διαφορών μας. Έχοντας παραμελήσει την εθνική άμυνα αδυνατεί να υποστηρίξει την Κύπρο έναντι των τουρκικής ναυτικής επιθετικότητας. Έβαλε πολλά καρπούζια, Σκοπιανό, ελληνοτουρκικά, χρέος, υδρογονάνθρακες κάτω από την ίδια μασχάλη, και τώρα κινδυνεύει να σκάσουν όλα μαζί. Και τέλος, παρά την δύσκολη θέση στην οποία μας έχει φέρει, το Μαξίμου επιμένει να ακροβατεί, ερεθίζοντας τους βασικούς υποστηρικτές μας με την επαμφοτερίζουσα στάση του στο θέμα των επιπλήξεων μετά την παράξενη δολοφονία του Ρώσου φυγά μεγιστάνα στην Βρετανία, και αποφεύγοντας να προσελκύσουν την μετεγκατάσταση αμερικανικών δυνάμεων από το Ιντσιρλίκ.

 

Στα πλαίσια της τόσο αλλοπρόσαλλης εξωτερικής πολιτικής μας είμαστε ικανοί να ζητήσουμε να μας βάλει πλάτη ο Μαδούρο και ο Χαμενεΐ.