Ακλόνητη αυτοπεποίθηση

Ας μην επιτρέπουμε στις ανασφάλειες μας να μας κρατούν πίσω
Ακλόνητη αυτοπεποίθηση

Μου κάνει εντύπωση που προσπαθούμε τόσο πολύ, για να κρύψουμε τις ανασφάλειες μας! Μην τυχόν καταλάβουν οι άλλοι ότι είμαστε ντροπαλοί, συνεσταλμένοι, ή ότι νιώθουμε άβολα, ότι φοβόμαστε…
Έτσι σκληραίνει το πρόσωπο μας, σφίγγεται το σώμα μας, από όλη αυτή την προσπάθεια που καταβάλλουμε για να φανούμε δυνατοί, σίγουροι, αγέρωχοι, ατρόμητοι, ειδικά όταν μέσα μας νιώθουμε ανασφαλείς, ευάλωτοι ή απλά φοβισμένοι.

Για κάποιο περίεργο λόγο, πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε αν δείξουμε τις ευαισθησίες μας, τις ανασφάλειες μας, τα άγχη μας. Έτσι σχεδιάζουμε ένα επιτηδευμένο, αλλά «ασφαλές» pattern συμπεριφοράς και το υιοθετούμε ασυνείδητα, ως προστασία.
Μαθαίνουμε να λειτουργούμε μέσα από αυτό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να το αποχωριστούμε όταν δεν το χρειαζόμαστε. Πίσω λοιπόν, από αυτήν την «πανοπλία» συμπεριφοράς, βρίσκεται περιορισμένος ο πραγματικός μας εαυτός.

Τουλάχιστον μέχρι να φτάσει να ασφυκτιεί, οπότε αρχίζει να αντιδράει, πολλές φορές ανεξέλεγκτα. Τότε δημιουργείται η πρώτη ρωγμή στην «πανοπλία» μας.  Αν είμαστε τυχεροί, η «πανοπλία» θα αρχίσει να σπάει και θα αρχίσουν να βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι κρυμμένες ανασφάλειες μας. Αυτό φυσικά είναι επώδυνο αλλά αν το διαχειριστούμε σωστά, γίνεται απίστευτα λυτρωτικό.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις ανασφάλειες, που μέχρι πρότινος αρνιόμασταν να δούμε;
1. Θα τις αποδεχτούμε. Αφού βέβαια πρώτα δεχτούμε το γεγονός ότι είναι πιο λειτουργικό, τουλάχιστον για εμάς, να είμαστε αληθινοί, από το να είμαστε τέλειοι.
2. Θα τις «διασκεδάσουμε». Σίγουρα είναι πιο ευχάριστο να αντιμετωπίζουμε με χιούμορ τις ανασφάλειες μας, από το να τις δραματοποιούμε.
3. Θα τις θεραπεύσουμε. Ειδικά αν είναι πολλές και μας δημιουργούν μεγάλες δυσκολίες στη ζωή μας, η ψυχοθεραπεία είναι μία καλή λύση για να ελευθερωθούμε επιτέλους από αυτές.
4. Θα τις αγαπήσουμε. Είναι κομμάτι του εαυτό μας, είτε μας αρέσει, είτε όχι.
5. Θα τις «μεταμορφώσουμε» σε αυτοπεποίθηση. Φτάνει μόνο να θυμηθούμε ότι μπορεί σε έναν άνθρωπο να θαυμάζουμε τα ταλέντα του, την σιγουριά του ή να εντυπωσιαζόμαστε από το «λούστρο» του, τελικά όμως καταλήγουμε να συμπαθούμε πιο πολύ όλες τις μικρές, γλυκές ατέλειες του και να τον αγαπάμε γι αυτές.
Ειδικά όταν αυτός τις έχει ήδη αποδεχτεί και δεν τις πολεμάει, πολεμώντας με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του, αλλά και τον κόσμο γύρω του.

Με αυτόν τον τρόπο, η κατανόηση των ανασφαλειών και των φόβων μας, καταλήγει να γίνεται η πιο ακλόνητη αυτοπεποίθηση μας. Μπορεί να ακούγεται λίγο αστείο, αλλά όταν ξέρουμε ποιοί είμαστε, δε μας αγγίζει ιδιαίτερα η όποια αμφισβήτηση των άλλων. Ίσως απλά λίγο να μας ενοχλεί, αλλά μαθαίνουμε κι αυτό ακόμη να το αντέχουμε!